Tadi, lepas dinner, aku lepak kat dlm bilik teman bini aku layan cerita gossip girl. Korang anggaplah yg aku ni terpaksa berada di dalam situasi tersebut..layan cite org pompuan ni. Walaupun begitu, aku buat2 tanya soalan sepatah dua..kononya aku sdg layan cite tu..jadi bini aku pun berceritalah dengan bangganya apa yg dia tau pasal cite Gossip Girl musim kedua.
Adapun begitu, bukanlah aku nak bercerita pasal siri tv yg menjadi kegemaran bini aku, tapi pasal seekor anak kucing yg kehilangan ibu dan menangis kelaparan di malam yg dingin…ish sungguh trajis bunyinye.
Bini aku ni pantang sikit dengar bunyi kucing, apatah lagi bunyi kucing menangis..ish menangis ke?? Ntah lah..aku anggap bunyi anak kucing yg menjerit kelaparan tentulah dia sedang menangis.
Bini aku kata yang…dgr tak? Aku cakap dengar la..anak kucing nangis..”Cepat, mulakan operation search n resque”..arahan yang sering aku terima bila dengar bunyi kucing..tak kira lah jam berapa pun. Aku pun bersiap lah..dgn bini aku sekali kitorang keluar untuk mencari anak kucing yg malang tu. Bukak je pintu lif, nampak ler anak kucing comot yg mungkin baru berusia sebulan tu cuba nak masuk dlm lif. Aku angkat..masuk kereta, suruh bini aku drive gi 7eleven.
Kitorang beli 3 pek makanan kucing pastu trus balik. Sampai rumah, trus cari port baik dan trus kasi dia makan. Sambil dia makan, aku potong kertas air kotak, pastu isikan air paip utk kasi kucing tu minum. Dah selesai, kami pun beredar utk masuk lif dan balik rumah. Asal dia nampak kitorang gerak jer, berlari-lari dia kejar nak ikut masuk lif..aduhai, sedih pulak aku tgk.
Dengan berat hati kami tinggalkan anak kucing tu. Tak tau lah samada akan jumpa lagi esok. Aku takut kalau lah geng2 vietnam kat blok sebelah tu jumpa dia..alamat kena jadi lauk utk dinner lah jawabnya.
Kepada anak kucing yg ku kasihi, pandai2 lah ko bwk diri yer. Adakah esok kita akan berjumpa lagi? ENTAHLAH…
Khairul Abdullah
Sent via BlackBerry from Maxis







Leave A Reply